W nocy z 13 na 14 stycznia odeszły mi wody. Mimo oczytania i kodowania wszelkich informacji na temat ujścia wód zostałam zaskoczona niczym polscy drogowcy zimą w grudniu. Na oddział zwany porodowym odwieziono mnie nieco zdezelowanym busem pogotowia a już w siedzibie usłyszałam, że lekarz się nie wyspał- w domyśl: no stara teraz sama rodzisz a ja idę spać. Na szczęście od momentu poczęcia z dziedzicem miałam dobry kontakt i w ostatnich tygodniach pierworodnemu przewróciło się w głowie i dokonał zmiany pozycji. Kiedy usłyszałam, że będzie cięcie byłam bardzo zadowolona. Nie chciałam odgrywać matki polki i nie miałam najmniejszego zamiaru cierpieć nawet w imię rodziny. Bo i po co? Czy jako kobieta nie mogę mieć prawa wyboru? W nosie mam, że CC jest droższe od porodu naturalnego. Co miesiąc setki tysięcy darmozjadów nas okrada a nfz nadal świadczy pomoc alkoholikom, obitym cinkciarzom i sfrustrowanym prostytutkom z kiłą.
Poród trwał 15 min. a po zacerowaniu powłok ciała trafiłam na oddział, na którym pielęgniarki były z kosmosu:) Miłe, kulturalne, z poczuciem humoru, zadbane i mega pomocne. Miałam 3 dni i 3 noce na oswojenie się z faktem, że zostałam matką. Nie oswoiłam się, wkurwiłam się strasznie. Syn płakał, ja nie umiałam nic przy nim zrobić. Dotąd asertywna, wygadana oczytana i wesoła kobitka stała się z chwili na chwilę bezsilną, biedną, sfrustrowaną dziewczynką, którą od pięt podgryzał strach.
W nocy spałam z dzieckiem w łóżku, bo bałam się Go zostawić i bałam się byc sama. W dzień pomagał mi mąż a ja co raz bardziej płakałam i czułam się oszukana... Cóż sobie myślałam? wiedziałam, że łątwo może nie byc, ale że aż tak?! Po wyjściu ze szpitala równia pochyła. Stres, stres i jeszcze raz stres. Brak snu, pokarmu, cierpliwości. W głowie tylko Kazik i jego przepowiednia, że los się musi odmienić. Z dnia na dzień byo co raz gorzej. Obwiniałam siebie, że się zdecydowałam, męża, że mnie posłuchał i dziecko, że jest... Koszmar. Mija dwa tygodnie, po tzw patronażu, który zaliczyliśmy pozytywnie okazuje się, że lekarka zajęta reklamą drogich super szczepionek przeoczyła pewne sprawy. Z dzieckiem trafiam do szpitala. Kolejny koszmar na moich oczach synowi wbijają igłę w głowę, by pobrać krew, wciskają wenflon mimo Jego protestów. A ja... ja wyję pod drzwiami, ale mam tak dość płaczu dziecka, że nawet nie wchodzę.
Bardzo się tej nocy bałam, obwiniałam się, że nie kocham dziecka, że nic do Niego nie czuję a Ono tam samo za drzwiami pomiędzy białymi kitlami cierpi. Nie chciałam jednak udawać matki polki i nie weszłam. Kiedy z dzieckiem trafiliśmy na salę (oczywiście za swój pobyt musiałam zapłacić) zastanawiałam się długo, czy nie powinnam wrócić do domu i zostawić malca pod opieką lekarzy... presja wewnętrzna była silniejsza zostałam. Bałam się, wkurzał,am że np zamiast teraz spać noszę Malucha na rękach, że muszę być matką odpowiedzialną. A odpowiedzialność wynikała z podjęcia jednej decyzji. Po powrocie do domu nadal nic nie czułam do dziecka...
Sytuacja zaczęła mnie przytłaczać, bo dlaczego ja mam poświęcać swój czas, rezygnować z czegoś co lubię i w ogóle dlaczego to matka musi zostać z dzieckiem na oddziale, dlaczego matka musi siedzieć na macierzyńskim 3/4 urlopu?
Mąż bardzo dużo mi pomagał i tu kolejne schody. Pytałam samą siebie, dlaczego On ma więcej instynktu, cierpliwości, sprytu i dlaczego mój syn zagarnia mi męża? Hormon rozbijał sie o hormon, łza wpływała na łzę, zapomniała co to sen i jedzenie. Zaczął zanikac mi pokarm. Genralnie frustracja za frustracją... CDN...

Ciąża jak wiadomo jest konsekwencją pewnych posunięć i poczynań pana i pani. Staraliśmy się o dziecko jakiś czas i chodź oczekiwaliśmy sama wiadomość mnie zmiażdżyła. Dla mnie sama świadomość, że zostanę matką jest tak odległa jak bańka w totolotku. Na szczęście  zostało mi prawie 7 miesięcy i przywyknę do roli strażnika, służki, karmicielki i wszelkich innych ról związanych z byciem matką. Mam wrażenie, że mój Mąż łatwiej sobie poradzi w roli ojca niż ja w roli matki. Ja Go normalnie nie poznaję, zaopatruje mieszkanie w stosy owoców, soków i warzyw. Nie pamiętam, kiedy tak się mieszkanie błyszczało, a nawet ja w domu muszę uprawiać biurokrację i zwracać się z prośbą o wydanie decyzji dotyczącej przeniesienia np. kołdry. Po  1 wspólnej wizycie u pani ginekolog mój Kochany Mąż się naprawdę przejął. Nawet  przez chwilę miałam wrażenie, że to ich wspólne dziecko. Bo tak się zachwycali "dzieckiem" lukającym z monitora. Ja niestety unieruchomiona (wiadomo jak to babskie usg) miałam wrażenie, że monitor był brudny, no ale też się uśmiechnęłam. Ale nie do końca jest nudno... W pracy koleżanki co chwilę kontrolują moje samopoczucie oraz możliwości kulinarne:), w domu Mężuś rozpieszcza, teściowie stają na głowie a Ja... Ja i moje ziarenko ryżu ;) możemy spać. Wszędzie, o każdej porze, w nieograniczonej liczbie godzin. Na całe szczęście nie mam problemów ze spożywaniem i trawieniem pokarmów i jak nigdy chyba jestem spokojna. Nie razi mnie oczekiwanie na odp. z urzędów w sprawie remontu, drzwi... jeszcze się wybierze, sprawy inne są nieważne. Jedynie na co mam ochotę to sen, truskawki, ogórki i MĄŻ ;) A nawet zdarzają mi się zabawne historie, wczoraj śniłam o pierogach ruskich, jadłam je w barze i popijałam lemoniadą cytrynową::, kiedy się obudziłam czułam ich smak.Więc chyba nie muszę pisać co miałam dziś na obiad. Mam nieodparte wrażenie, że czas się zatrzymał i już nigdzie nie muszę biec, niczego osiągać, po prostu spokojnie sobie żyć.

W pracy rzadko spotykam ludzi normalnych. Nie tyle, żebym pracowała z psychicznie chorymi, ale pracuje ze społecznymi nieudacznikami (ostatnio takiego nazewnictwa użył pan z kontroli).
Pracuje z młodymi ludźmi i ich rodzicami. Z młodszymi klientami weszłam w tak zwany układ, pomagam tyle, na ile to możliwe przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad a oni wykonują swoje obowiązki. Mimo, że pomoc należy im się bezwarunkowo my stworzyliśmy sobie kodeks, który zastrzega sobie ważną regułę" Nic nie dostaniesz za darmo". Jeśli ktoś łamie tą zasadę ja wertuję sterty papierów i wyszukuje przepisu, który uniemożliwi delikwentowi skorzystanie z mojej pomocy przy jednoczesnej akceptacji miłościwie nam panujących kodeksów, ustaw, druczków, kruczków i taki tam innych. Idzie mi dobrze i nie notuję kłopotów, jeśli trzeba poza godzinami pracy nieodpłatnie doradzę ,wysłucham, opieprzę i pochwalę. Układ mamy czysty, państwo dorabia się pokolenia młodych pracowitych i zdrowych psychicznie zapaleńców do życia, którzy myślą i nie obawiają się wykorzystać mózgu. Zdarza się i owszem klient, który jest niezadowolony, gdy słyszy moja diagnozę i nie chce nawet skorzystać z pomocy trzaska drzwiami i ląduje u dyrektora ze skargą na mnie:) Wtedy już pozostaje mi tylko zbierać pochwały, bo wiadomo jak każdy szef i mój lubi oszczędności i trafione "inwestycje". Sytuacja kończy się zazwyczaj podobnie... oskarżyciel wraca i zaczyna nad sobą pracować, alb już więcej się  u mnie nie pokazuje.
Moje dość drastyczne (dla mnie jest normalne i zdrowe) podejście do klientów stąd sie bierze, że mam alergie na nierobów, naciągaczy wyłudzaczy i innych tego typu darmozjadów, którzy kiedy trzeba nie potrafią się podpisać, ale jak potrzebują coś ukraść z kiesy państwa recytują wersety przepisów.Wysiłek takich darmozjadów polega na wyciąganiu łapy w urzędach, poradniach i na ulicach. Podchodzę do tego być może ideologicznie, ale uważam, że człowiek staje się wartościowy tylko, wtedy jak daje coś z siebie. Korzyść jest po 2 stronach. Zauważyłam, że jak młody człowiek osiągnie drobny sukces w swoim życiu, albo uda mu się coś załatwić po jego myśli, ma większą ochotę do  pracy nad sobą i z czasem przynosi to dość dobre efekty. W konsekwencji my mamy w kolejnego  zaradnego obywatela a osoba taka się dowartościowuje i zaczyna widzieć te pozytywne strony.
Rodzice młodych niestety bardzo rzadko podejmują współpracę, najczęściej kończy się ona na obiecywaniu poprawy, doskonaleniu sztuki kłamstwa i próbie wyłudzania i oczywiście skargach na moja osobę.Co mnie jedynie motywuje do dalszego działania. Są też nieliczni, którzy jednak podejmują taki wysiłek. I chwała im za to.
Ostatnio podczas pracy terenowej poznałam małżeństwo, wychowują wnuka i mają z nim niemałe problemy. Wiadomo nastolatek i dziadkowie po 50 to jednak mieszanka wybuchowa. Zazwyczaj na zdiagnozowanie wstępne potrzebuję 30 min. Kilka standardowych pytań, kilka spojrzeń na mieszkanie i wiadome jest co najbardziej boli rodzinę, potem kwalifikacja do pomocy specjalistycznej i dopiero wtedy można podziałać. Ustalam plan z rodziną, proponuje rozwiązania i dostosowuję do potrzeb i możliwości. Wiadomo dla ludzi są szokiem takie działania, bo nagle ktoś wyznacza granice, więcej niż jedna osoba zajmuje się rodziną, która w zasadzie problemu nie widzi.Często problemy są wstydliwe, albo rodzina je wypiera, uznaje, że jest ok.
Zanim jednak doszłam do domu wspomnianej rodziny, przeniosłam się do krainy baśni. Do ich domu prowadziła droga usypana ze złotego piasku, który błyszczał niczym diamenty rozsypane, wokół lasy zielone. Szum koron drzew na przemian łączył się z szumem strumyka, który wyznaczał trasę do domu państwa B. On straszy, dłonie zdradzały, że nie obca mu praca fizyczna, Ona mimo wieku bardzo ładna kobieta, drobna, delikatna twarz,która zdradza cechy matczynej miłości i woli walki. Nie radzą sobie z 17- latkiem, inteligentnym chłopcem, który nadal boryka się z problemem śmierci matki- zaćpała się.
Problem złożony i właściwie powinnam zakwalifikować do terapii rodzinnej, wzmożonego nadzoru nad chłopakiem i powrócić na łono biurokratycznej sielanki wypisując indywidualną kartę rodziny.
Po 2 godzinnej dalszej dyskusji z rodziną byłam pod wrażeniem tych ludzi. Pomimo wielkiej tragedii nie załamali się, On opowiadał jak uczy wnuka przybijać gwoździe, uczy jazdy konnej (mają własną stadninę), jak tłumaczy wnukowi, że olej po smażeniu ryb nie może byc wykorzystany do smażenia naleśników. Opowiadał też jak bardzo nie chce i nie umie mówić o śmierci córki, pokazał klacz, którą nazwał imieniem córki i w pewnej chwili grochy z oczy spadały nieopanowane. Ona opowiadała  jak kocha swoje zwierzęta, jaka jest różnica między miłością a miłością. Planują wspólną przyszłość z wnukiem, ale już dziś wiedzą, że bez jego pomocy nie dadzą rady. Takich postępów wychowawczych jakie Oni osiągnęli może pozazdrościć niejeden pedagog z długoletnim stażem. Prości ludzie, bez szkół wyższych, ze zwierzętami na podwórku, sercem na dłoni i szacunkiem do ludzi, dla mnie byli takim magicznym małżeństwem. On patrzył na nią i chwalił ją za to, że najpiękniej na świecie się starzeje, Ona powiedziała, że jest najbardziej zgryźliwym facetem jakiego poznała i dlatego go pokochała. Nie robili tego sztucznie, nic nie było wyreżyserowane, po prostu Oni się strasznie kochali.
Wnuk... jedyne czego pragnie to zapomnieć, umrzeć, zaćpać się, przytulić się do matki i powiedzieć, że jest straszną suką, bo go zostawiła. Dramat rodzinny z niezliczoną ilością aktów... mam nadzieję, że Im się uda, bo mają wole walki. Właściwie nic nowego dla mnie, bo takie ludzkie dramaty widzę na co dzień, potem układam je w równym rzędzie, gdzieś pomiędzy alkoholizmem a przemocą. Czasem, kiedy sprawę przekazuję komuś innemu wracam do niej pod dłuższym czasie z nadzieją, że się udało, że poszli jeden krok do przodu. Czasem smutno mi, że pomimo rokowań nic nie dało się zrobić. Cieszę się, że poznaję tak wspaniałych ludzi i nawet fakt, że czasem jest trochę niebezpiecznie, niewygodnie i trudno to ja jednak to lubię.